woensdag 26 maart 2008

Fonds van vertrouwen

In Educational Leadership een artikel over leermotivatie van Barbara Bartholomew. Ze heeft het over het ontsteken en aan de gang houden van een vuur. Ik wilde al doorklikken omdat ik dacht: "Die kennen we al, Amerikaans hoera-geneuzel". Maar toen las ik hoe ze vraagt een moment in herinnering te roepen waarop iemand mij iets probeerde te 'leren' (waar ik niet op zat te wachten). Hoe gemotiveerd was ik toen zelf? Niet zo geweldig, moest ik bekennen. Dus toch maar even verder gelezen.
Bartholomew betoogt hoe leraren eerst een 'trust fund', ofwel een fonds van vertrouwen, moeten opbouwen, voordat ze daar later uit kunnen putten om het (leer)gedrag van leerlingen te sturen. Dat klinkt logisch. Iets dergelijks geldt waarschijnlijk ook voor leidinggeven. Vaak wordt gevraagd: "Hoe kan ik draagvlak verkrijgen voor verandering X?" Misschien is het beter die vraag te herformuleren in: "Hoe kan ik vertrouwen opbouwen?" En 'verandering X' nog even te laten rusten, die komt dan later vanzelf. Of verandering Y.
Een 'fonds' dat je op die manier vult zou wel eens minstens zo belangrijk kunnen zijn als een voorlopig nog hypothetische Fundatie. En het voordeel is dat je er direct mee kunt beginnen.

maandag 17 maart 2008

Gemengde berichten

Vanavond in NRC Handelsblad weer een volgende aflevering in het BON-feuilleton. Het is de auteurs een gruwel dat "de leidinggevende zeggenschap krijgt over het loonstrookje van de docent." Zij betogen, als ik het goed gelezen heb, dat prestatiebeloning in het onderwijs geen zin heeft, omdat leraren geen waarneembare bijdrage aan het onderwijs geven, noch groepsgewijs, noch individueel. Ongetwijfeld zouden zij dit afdoen als een flauwe platitude om hun doorwrochte betoog af te kraken, maar zo is het niet bedoeld. Ik snap gewoon hun punt niet.
Als ze nou gezegd hadden: prestatiebeloning motten we niet, het is al hard genoeg werken zo voor dat schamele salaris, dan had ik het wel begrepen. Net als het argument dat het jarenlange (decennialange?) negeren van leraren als beroepsgroep die überhaupt iets zou kunnen presteren, het lastig maakt nu plotseling de salarisontwikkeling van dat presteren afhankelijk te maken.
Helaas komen ze niet verder dan de uitgekauwde vergelijking met 'het' bedrijfsleven. In dat bedrijfsleven kijken ze dan weer vooral naar de lange vakanties in het onderwijs, maar dat zal ook wel weer flauw zijn. En, zo vraag ik me plotseling af, wie gaat er in het bedrijfsleven eigenlijk over de loonstrookjes? Hoe heette zoiets ook weer in het Engels?

maandag 10 maart 2008

Here we go again...

We hadden net Heim Meijerink gehad, die zijn duivenhok weer even liet voor wat het was om nog maar weer eens een rapport te produceren. Boodschap: terug naar de basis. Juffen en meester dienen zich weer te concentreren rekenen en taal. En een strenge inspectie ziet toe op het behalen van de standaarden. En Jeroen Dijsselbloem natuurlijk, waarover al eerder geblogd. Boodschap: geen vernieuwingen meer zonder voldoende ‘evidence’.
Maar daar zit het probleem. Evidence zat, maar wat moet je er mee. Een citaat schiet me te binnen, als u de bron weet, houd ik me aanbevolen: “The trouble with evidence is, there's so much of it.” Wat te denken van dit gesprek met James Heckman. Nooit van gehoord die man, wel een Nobelprijs gekregen, en er zijn niet veel onderwijskundigen die hem dat nadoen. Maar dan zijn boodschap: niet-cognitieve vaardigheden zijn belangrijker!
Als ik Den Haag was, zou ik net doen alsof ik de NRC vorige week even niet gelezen had.